Gedicht (uit Twelfth Night, Act 2, Scene 3):
O mistress mine, where are you roaming?
O, stay and hear; your true love’s coming,
That can sing both high and low.
Trip no further, pretty sweeting;
Journeys end in lovers meeting,
Every wise man’s son doth know.
What is love? ’tis not hereafter;
Present mirth hath present laughter;
What’s to come is still unsure.
In delay there lies no plenty;
Then come kiss me, sweet-and-twenty,
Youth’s a stuff will not endure.
Een charmante carpe diem lirieke gezongen door Hanswurst Feste. De vrijer smeekt zijn geliefde om de liefde in het heden te omarmen: hij biedt zijn zang als toewijding, merkt op dat reizen eindigen in hereniging van liefhebbers, en stelt dat liefde toebehoort aan het nu – de toekomst is onzeker. “Sweet-and-twenty” benadrukt de vluchtigheid van jeugd. De herhaalde “come” en zachte “k” klanken (kiss, sweet, twenty) creëren een zachte urgentie. Het gedicht viert het grijpen van liefde voordat jeugd vergaat, mengend wijsheid, teerheid en een vleugje melancholie.