Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Poëzie

Analyse van Samuel Coleridges poëzie

Samuel Taylor Coleridge, samen met William Wordsworth, kan gezegd worden de Engelse romantische periode te hebben medegegrondvest met de publicatie van "Lyrical Ballads" in 1798. Zijn werk was enorm invloedrijk op poëzie door de 19e eeuw heen, thema's vestigend die herhaaldelijk werden herwerkt door dichters zoals John Keats, Percy Bysshe Shelley en Lord George Gordon Byron.

Vormen

Coleridge schreef poëzie in een aantal vormen. Hij gebruikte vaak blanco vers, of ongerijmde iambische pentameter, om patronen van alledaagse spraak na te bootsen zonder gebonden te zijn aan rijnschema. Zijn gedichten "The Eolian Harp" en "This Lime-Tree Bower My Prison" zijn voorbeelden van deze vorm. Hij schreef ook odes in gerijmde iambische pentameter, maar zelfs binnen gedichten zijn de strofen zelden consistent in hun rijnschema's (bijvoorbeeld, "Dejection: An Ode" heeft strofen rijmend aabbcdcccdeefgfg en ababccddedefgfgghh, onder andere schema's). Zijn wijd gelezen gedicht "The Rime of the Ancient Mariner" is in traditionele balladevorm, met kwatrijnen in afwisselende regels van iambische tetrameter en trimeter die abcb rijmen.

Thema: Natuur en Samenleving

Een van Coleridges en Wordsworths doelen in hun poging om Engelse poëzie te revitaliseren was, zoals Wordsworth schreef in de 1800 "Preface to the Lyrical Ballads," om gewone taal te gebruiken om over "common life" te praten, terwijl ze "a certain colouring of imagination" toevoegden die lezers toeliet universele waarheden over de mensheid te zien verborgen in het alledaagse. Tot dit einde schreef Coleridge verschillende "Conversation Poems," inclusief de beroemde "Frost at Midnight," die zijn waarnemingen van de natuurlijke wereld combineerde met reflecties op de menselijke natuur. In "The Lime-Tree Bower My Prison," bijvoorbeeld, herinnert Coleridge een tijd dat hij zijn voet verbrandde en teleurgesteld was dat hij achter moest blijven terwijl al zijn vrienden voor een wandeling gingen. Zittend in een kluwen bomen, realiseert hij zich dat de aanwezigheid van de natuur, die "ne'er deserts the wise and pure," hem toestaat om boven zijn spijt uit te stijgen en "contemplate with lively joy the joys we cannot share." De eerste regel van het gedicht vertoont Coleridges vermogen om informele taal in verzen te gieten: "Well, they are gone, and here must I remain."

Thema: Wanhoop en Angst

Sommige van Coleridges gedichten reageren op worstelingen in zijn leven. Coleridge lidde aan terugkerende lichamelijke klachten, evenals angst en depressie, en werd laudanum (een verslavende mengsel van opium en alcohol) voorgeschreven om ze te behandelen. Van 1800 tot 1801 leidde Coleridges reumatisme hem tot het nemen van toenemende doses laudanum, waaraan hij verslaafd raakte. "Dejection: An Ode" en "The Pains of Sleep" gaan over zijn lijding aan ontwenningsverschijnselen en zijn gepeinigde gevoel dat hij het laatste van zijn poëtische creativiteit, gezondheid en geluk had gezien. Verscheidene van zijn andere gedichten, zoals "The Picture; or, the Lover's Resolution," gaan over de eb en vloed van inspiratie en de stemmingsschommelingen die daarbij horen.

Thema: Poëtische Verbeelding

Reagerend tegen de dominante Verlichtingsethos van humanisme, orde en empirisme, trok Coleridge aan Duitse filosofie om de maatschappelijke waarde van verbeelding en creativiteit te articuleren. Hij uitte deze ideeën in zijn bekendste prozawerk, "Biographia Literaria," en kanaliseren ze ook in zijn poëzie. Bijvoorbeeld, zijn blanco-vers gedicht "To William Wordsworth" looft zijn vriens poëzie voor haar vermogen om lezers te bewegen om mensen te waarderen om hun eigen wil: Het spreekt "Of more than Fancy, of the Social Sense / Distending wide, and man beloved as man." De dichter, "brows garlanded," was een drijvende kracht "When from the general heart of human kind / Hope sprang forth like a full-born Deity!"

Poëzie

Related Categories