Hoewel ze hetzelfde klinken, zijn een allusie en een illusie twee volledig verschillende dingen. Alluderen is een referentie maken, en de referentie die je maakt is een allusie. Vaak is de referentie indirect of gedeeltelijk. Bijvoorbeeld, iemand vertellen "Ik ging op een reis naar Parijs voor twee weken vorig jaar" omvat geen allusie. Als je zegt "Toen ik in Parijs was..." in het proces van een ander punt te maken, alludeer je aan je reis. Als literaire term beschrijft allusie elke referentie die een werk maakt naar iets buiten zichzelf. Meestal zijn deze referenties naar andere literatuurwerken.
Naast de Bijbel en Griekse en Romeinse mythologie, alluderen gedichten het meest naar andere gedichten. Dichters alluderen vaak naar andere dichters als een manier om hun waardering voor poëzie te tonen en hun voorgangers respect te betonen. Deze allusies zijn een manier om dankbaarheid uit te drukken tegenover iemand die de dichter invloedrijk vindt. In sommige gevallen dient allusie een omgekeerde functie. In satirische werken alluderen auteurs aan dichters die ze een peg willen naar beneden halen. Philip Larkin en Billy Collins alluderen naar John Dryden en Emily Dickinson, respectievelijk, maar maken onterechte seksuele opmerkingen om de reuzen van hun piedestals te schudden.
Dichters introduceren zichzelf door allusie. Met satiere positioneren dichters zichzelf als gelijk, zo niet superieur, aan een gewaardeerde collega. Zelfs bewondering uiten voor een andere schrijver is een beetje zelfdienend. De lof, hoewel oprecht, geeft een schmeichelend beeld van de opleiding en smaak van de dichter. Het kan zelfs impliceren dat de dichter de schoenen van de voorganger gaat vullen. Sommige dichters gebruiken allusie om niet alleen hun eigen waardigheid te beweren, maar de waardigheid van een hele groep. Allusie stelt dichters die mainstream erkenning winnen ondanks vooroordelen in staat om hun erfgoed te vieren, in plaats van het op te geven. W.B. Yeats' poëzie refereert aan Ierse legende, en Duriel E. Harris incorporeert Afrikaans-Amerikaanse blues.
Allusie heeft ook een politiek effect wanneer dichters het toepassen in gedichten over actuele gebeurtenissen. Een voorbeeld is Alfred Lord Tennysons gedicht, "The Charge of the Light Brigade." Het gedicht beschrijft een rampzalig episode van de Krimoorlog, waarin slechte communicatie onder officieren 600 soldaten in een gedoemde aanval lanceert. Tennyson gebruikt "Valley of Death" om herhaaldelijk te alluderen aan Psalm 23: "Yea, though I walk through the valley of the shadow of death, I will fear no evil: for thou art with me." Het associëren van de vallei van Balaklava met de vallei van de Bijbel maakt de militaire mislukking van de brigade een triomf van geloof. Dankzij de kracht van allusie, wat een nationale schande had kunnen zijn, wordt een punt van trots.
Allusies aan Griekse en Romeinse mythes komen vaak voor in poëzie. De allusies werken deels als een soort stenografie – door simpelweg een naam te droppen, levert de dichter een hele achtergrondverhaal. Bekendheid met klassieke literatuur is afgenomen, dus namen als Endymion, Hyperion, Pieria en Heliades slaan veel 21e-eeuwse lezers als meer verwarrend dan informatief. Om het effect van allusie te waarderen, overweeg een herkenbaarder voorbeeld: Odysseus, ook bekend als Ulysses. Tennysons gedicht "Ulysses" is een bewegend portret van een avontuurlijke geest en een verouderde koning die onwillig is om met pensioen te gaan van ontdekking en glorie. Tennyson heeft de achtergrond van "The Odyssey" nodig om zijn vers gewicht te geven, om aan te sluiten bij de investering van lezers in het personage. Het paraphraseren van het geheel van "The Odyssey" zou weinig ruimte laten voor een gedetailleerde, introspectieve schets, maar simpelweg alluderen aan "The Odyssey" doet dat wel.