Na bijna 11 jaar boeren in Derry, New Hampshire, schreef Robert Frost "Mending Wall." Frost had misschien geen succes met een schop, maar was handig met de pen. Hij componeerde elegante, conversationele gedichten, bedrieglijk simpel maar met laag op laag kunst en complexiteit. "Mending Wall," uit Frost's tweede verzameling "North of Boston," heeft lezers verbijsterd en onderzoekers verward sinds de publicatie in 1914.
Elke lente ontmoeten twee boeren elkaar om de lengte van een stenen muur af te lopen, gevallen stenen en kleine keien weer op hun plaats te leggen. Elke winter brengt iets — "Something there is that doesn't love a wall, / That wants it down." — een deel van de muur weer om. De verteller schildert een Sisyphese taak. Naar het einde van het gedicht doet hij ook een oproep aan een oudere traditie en donker ritueel wanneer hij zijn buurman beschrijft als een overblijfsel van een tijd waarin muurs ceremonieel werden gebouwd en geheiligd met bloedofferandes: "I see him there, / Bringing a stone grasped firmly by the top / In each hand, like an old-stone savage armed. / He moves in darkness as it seems to me ...." De licht bedreigende observatie en de speurende vragen over waarom iemand zou zorgen om een onnodige muur weer op te bouwen, contrasteren met de stoische reactie van een buurman die vastberaden vasthoudt aan hoe dingen altijd geweest zijn.
De verteller initieert de muurbouw elk jaar, maar vraagt ook de noodzaak ervan in twijfel. "My apple trees will never get across / And eat the cones under his pines," zegt hij, en wijst erop dat er geen koeien zijn om in te omheinen. Hij realiseert zich dat er geen praktische reden is voor het onderhouden van de barrières die zijn buurman blindelings accepteert, en dat het land onder de muur één strekking bevroren grond is die elk winter opswellt en de stenen ontmantelt. De grotere vraag is wat belangrijker is: het voordeel van gemeenschap of de zorgvuldig onderhouden scheidingen die buren alleen elk jaar en alleen voor het proces van het versterken van grenzen verbinden. De buurman stelt dat een goede schans de rest van de veilige wereld op minimale afstand houdt met minimale complicaties. De verteller prikt in het overerfde spreekwoord, "Goede schansen maken goede buren," maar viert nog steeds het jaarlijkse ritueel van muurbouw met zijn wortelbuurman.
De schrijver Graham Greene merkte eens op aan Robert Frost dat hij de regel "goede schansen maken goede buren" verward vond. Frost antwoordde: "Ik wens dat je er meer over wist, zonder mijn hulp." Frost legde zijn gedichten nooit uit, maar herhaalde vaak dat het beschrijven van wat hij had geschreven in "minder goede woorden" al de pret uit de ontmoeting haalde. Hij liet het aan lezers om dingen uit te zoeken, en strooide aanwijzingen naar betekenis terwijl hij tegelijkertijd sluiers erover trok op verschillende momenten. Op z'n minst geeft "Mending Wall" een eenvoudig verslag van een jaarlijks lentefeuwritueel waarin buren de muren tussen hun boerderijen herbouwen die de winter door zijn ingestort. Frost verleent zijn woorden echter zoveel betekenis dat het gedicht een allegorie is; de personages en hun situaties symboliseren de raadselachtigheid van wat het betekent om mens te zijn.
Frost speelt met alles: de ideeën in zijn gedicht, de klanken van de woorden die hij kiest, en de betekenissen van de woorden zelf. "Something there is that doesn't love a wall, / That sends the frozen-ground-swell under it ...." Omdat een bevroren grondopwelling een andere term is voor vorst, is de dichter zelf het "something" dat de muur niet liefheeft? Is het gedicht een verkenning van gemeenschap versus isolatie? Frost zegt het niet, maar hij blijft spotten en spelen met taal en ideeën doorheen. "Before I built a wall I'd ask to know / What I was walling in or walling out, / And to whom I was like to give offense." "Offense" klinkt als "a fence," nauwelijks een toeval voor een dichter zo precies. De woorden horen duidelijk toe aan Frost en de tijd waarin hij leefde, maar ze zijn zo juist en zo simpel dat "Mending Wall" tot lezers spreekt alsof het gisteren geschreven was en niet een eeuw geleden.