Sarah Good was onder de eerste beschuldigde tijdens de heksenprocessen van Salem 1692. Haar zaak illustreert hoe maatschappelijke kwetsbaarheid, bijgeloof, en massahysterie samenkwamen om gemarginaliseerden te richten.
Good was een mittelloze alleenstaande moeder die bedelde om te overleven. Haar buitenstaander-status maakte haar een makkelijke zondebok voor gemeenschapsangsten.
Ze mompelde tegen zichzelf en leek onrustig — gedrag geïnterpreteerd als tekenen van hekserij of demonische bezetting in puritaans Nieuw-Engeland.
Bekend om ruzies en conflicten, had Good buren al geïrriteerd, hen voorbereidend het ergste te geloven.
Verschillende jonge meisjes met krampen en convulsies noemden Good als hun peiniger, leverend spectraal "bewijs" voor de aanklacht.
Zonder geld, onderwijs, of invloedrijke bondgenoten kon Good geen effectieve verdediging voeren in een rechtssysteem zwaar gewogen door godsdogma's.
Diepe godsdienstige overtuiging van de realiteit van hekserij voedde snelle beschuldigingsspreiding.
De processen werden een terugkoppelingslus van vrees, waar het aanklagen van anderen een overlevingstactiek werd, velonnozelen betrekken.
Kortom, Sarah Good's beschuldiging voortkwam uit haar armoede, vreemd gedrag, slechte reputatie, en een gemeenschap in de greep van paniek.