Meter is het skelet; deze vijf apparaten zijn de **vlees, bloed en zenuwen** van poëtische musicaliteit. Ze opereren op het *sub-lexicale* niveau – klank vóór zin.
Anafora (regel-initieel), **epistrofe** (regel-final), **refrein**, **polyptoton** (dezelfde wortel, andere vorm: 'liefde/liefde/lievelijk').
Initiële klankherhaling. Coleridge, 'Rime of the Ancient Mariner': 'The fair breeze blew, the white foam flew, / The furrow followed free.' /f/ /b/ /w/ /f/ /f/ — **plosieven en frikatieven** nabootsen wind, water, beweging. De mond *beweegt* als de zee.
Interne klinkerecho. Tennyson, 'The Lady of Shalott': 'Four gray walls, and four gray towers...' /eɪ/ /eɪ/ /aʊ/ /aʊ/ — **lange, open klinkers** creëren een **vervaagde, gesuspendeerde sfeer**. De klank *lingert* als de Vrouwe's vloek.
Finale medeklinkerherhaling. Hopkins, 'The Windhover': 'Brute beauty and valour and act, oh, air, pride, plume, here / Buckle!' /l/ /r/ /t/ /k/ /b/ /l/ — **harde eindklanken** creëren een **staccato, spierachtige ritme**. Het gedicht *zet* elke beat neer.
Woorden die *zijn* hun klank. James Agee, 'Permit Me Voyage, Love': 'hush, hush, / the tide is turning...' Maar dieper: Poe, 'The Bells': 'tinkle, tinkle, tinkle... / clang, clash, roar!' De fonemen **realiseren** de bel-fysica. De stemweg van de lezer *wordt* het instrument.
Grote gedichten **lagen** deze. Eliot, 'The Love Song of J. Alfred Prufrock': 'Let us go then, you and I' — Assonantie (/u/ /e/ /aɪ/), Consonantie (/t/ /n/ /g/), Alliteratie (/l/ /t/ /j/), Ritme (jambisch). De muziek *is* de betekenis: aarzelen, precisie, paralyse.