Puntgebruik in poëzie volgt stijl, intentie en dichters keuze – geen universele regel.
Sonnetten, villanelles, ballades volgen vaak leestekensconventies gebonden aan meter en rijm.
Punten dienen ritme, pacing, nadruk – mogen aan regelenden, mid-regel, of helemaal niet verschijnen.
De vraag is niet 'moet ik?' maar 'wat doet deze punt wel?' Leestekens zijn deel van de partituur.