Het Spokenhuis
In de dood van de nacht, als de maan helder schijnt,
En de sterren bleek schitteren,
Staat er een huis, een griezelig gezicht,
Dat je ziel tot de rand vult.
Met zijn krakende deuren en oude ramen,
En muren die lijken te huilen,
Nodigt het degene die durft te kijken,
De geheimen die het bewaart.
Een gevoel van angst vult de lucht,
Als je naar binnen stapt,
En in de stilte kun je horen,
De fluisteringen van hen die stierven.
Elke kamer houdt een verhaal van smart,
Van liefde en verlies en pijn,
En terwijl je door de holle gangen dwaalt,
Voel je hun geesten blijven.
Wees op uw hoede, o dwalende, van deze plaats,
Want het is niet wat het lijkt,
En als je te lang blijft, zal je tegenkomen,
Een lot verder dan je dromen.
Keer om, zolang je nog kunt,
En laat het huis achter je,
Want in de duisternis blijft het,
Een spookachtig gezicht om te vinden.