Het lied "Sigh no more, ladies, sigh no more" verschijnt in Act 2, Scene 3 van Much Ado About Nothing, geschreven circa 1598.
Gezongen door Balthasar in Leonato's huis, adviseert het lied vrouwen om te stoppen met zuchten overmannen's onbestendigheid – "Mannen waren ooit bedriegers." Het is een cynisch tegenhanger tot de romantische verstrengelingen van het stuk, uitgevoerd net voor Benedick's gulling-scène waar hij in de maling wordt gelokt om te geloven dat Beatrice hem liefheeft.
De teksten zijn door talloze componisten gezet (inclusief Patrick Doyle voor de 1993 Branagh-film). Het gedicht staat op zich als een Renaissance-lyriek over gender, trouw, en de dwazheid van romantische verwachting.