In rijk der verzen, zie de sonnet's heerschappij,
Veertien strakke lijnen, een tapijt van rimen.
Drie strofen aderen deze vorm in grote vertoon,
Elke kwatrijn weeft zijn verhaal, in tijd verheven.
Met gemeten cadens en terugkerende beat,
De jambische pentameter neemt zijn vlucht.
Een dichters penseelstroken, woorden zo rijkelijk ontmoeten,
Emoties te schilderen in etherisch licht.
De kwatrijnen bouwen, laag op laag,
Themas onthullend, gedachtes verwevend.
Beeldspraak bloeit, levendig als mei's eer,
Symbolen ontstaan, met verborgen wijsheid beladen.
En dan de wending, een cruciale refrain,
Een toonverschuiving, een openbaringsvonk.
De laatste couplet verzegelt de sonnet's keten,
Een klimakterische bloesem, haar merk achterlatend.
Laat ons genieten in deze sonnet's kunst,
Haar harmonie, haar gratie, haar tijdloze kracht.
Want in deze lijnen vinden emoties een kaart,
Een spiegel voor het menselijk hart's zoete bloem.
(Het bovenstaande gedicht is zelf een Shakespeareaanse sonnet – drie kwatrijnen, ABAB CDCD EFEF, en een sluitende GG couplet, in jambische pentameter.)