Dichters snaappen meestal niet tijdens poetry slams—zij presteren creatief en met passie. Echter, publieksleden kunnen snaappen, klappen of vocaliseren als reactie op krachtige regels of emotionele piekjes. Snappen (in plaats van klappen) werd een slam-conventie omdat het stiller, minder storend is voor de vloei van de dichter, en directe, viscerale resonantie signaleert—"die regel raakte me." Het is de real-time feedbacklus van het publiek, niet de affektatie van de dichter.