Ironie is de spraakfiguur die woorden gebruikt om een betekenis over te brengen die afwijkt van hun letterlijke zin. In poëzie creëren zelftegenstrijdige stellingen ironie, ondermijnen verwachtingen en stimuleren diepere reflectie. De lezer verwacht zin maar vindt tegenstrijdigheid, wat verwarring of vermaak veroorzaakt en diepere betrokkenheid bij de betekenis.