Carol Ann Duffy's gedicht "Photograph" verkent thema's van herinnering, verlies en de voorbijgang van tijd door de lens van een foto. Het spreekt over fotografie's kracht om een moment vast te leggen en te bewaren, maar ook de beperkingen in het vermittelen van de volle complexiteit van menselijke emoties en ervaringen.
Het gedicht is gestructureerd als een reeks korte, oproepkrachtige strofen, elk een ander perspectief op de foto presenteren. De spreker begint met het beschrijven van de vervaagde foto en de jonge vrouw in het midden. Naarmate het gedicht vordert, worden de reflecties persoonlijker, over sterfelijkheid overwegend, de dubbele aard van herinnering als zowel troost als pijn, en eindigend met een gevoel van verlangen, spijt, acceptatie en begrip. De foto wordt een symbool van levensvergankelijkheid en de bittere zoete schoonheid van herinnering.