Cirilo F. Bautista's gedicht 'Pedagogic' disecteert de leraar-leerling dynamiek, de spanning tussen autoriteit en kritisch onderzoek blootlegend.
De spreker (leraar) opent met het claimen van eigendom van 'het woord' en de macht om 'de waarheid te betoveren' — het traditionele sage-on-stage model.
Leerlingen verwerpen passieve ontvangst. Ze eisen bewijs, bewijs, agency. Dit spiegelt moderne pedagogische verschuivingen: van bankonderwijs naar kritische co-constructie.
De leraar reflecteert op daadwerkelijke impact: geopende geesten, ontwakte mogelijkheden. Het gedicht bevestigt dat lesgeven wel levens verandert — zelfs wanneer weerstaan.
De spreker erkent beperkte kennis, onbeantwoorde vragen. De autoriteitsfiguur wordt een medeleerder — de rol vermenselijkend.
Het gedicht eindigt met leerlingen die toekomstige leraren worden. Leren is geen lineaire transmissie maar een spiraal: elk generatie vraagt, absorberet, en geeft door.
'Pedagogic' is een meta-les: waar onderwijs de leraars nederigheid en de leerlings moed vereist.