Jean Toomers gedicht "November Cotton Flower" uit 1922 – deel van zijn modernistisch meesterwerk Cane – presenteert een treffende afbeelding van onverwachte bloei in de herfst, maar de identiteit van de spreker blijft bewust ambigu.
Het gedicht biedt geen eerste-persoonsvoornaamwoorden, geen biografische aanwijzingen en geen duidelijk narratief perspectief. De stem zou kunnen zijn:
Deze ambiguïteit is waarschijnlijk bewust. Door een gedefinieerde spreker weg te laten, universaliseert Toomer de centrale metafoor van het gedicht: schoonheid en leven die persisteren in harde, onverwachte omstandigheden – een krachtig symbool voor Afro-Amerikaanse creativiteit en uithoudingsvermogen in de Jim Crow-era.