"Woman to Man" dramatiseert een gespannen dialoog tussen geslachten. De vrouw confronteert de mans emotionele onbeschikbaarheid ("steen", "muur", "dichte deur"), beschuldigt hem van blindheid voor vrouwelijk lijden en medeplichtigheid in patriarchale onderdrukking. Hij weet zich te wenden, labelt haar "te gevoelig", "irrationeel", schuift schuld. Het gedicht eindigt met haar visioen van toekomst waar mannen luisteren, begrijpen en gelijkwaardigheid co-creëren. Het is een brandende kritiek op geslachtsgebonden communicatiemislukking en een oproep tot wederzijdse erkenning.