In 'Walking Around' (Caminando alrededor) dwaalt Neruda door een moderne stad, catalogiserend de ziel-verdoofdende routines die mensen tot spooks in hun eigen levens maken.
Mensen bewegen 'zonder elkaar te zien.' Gezichten zijn 'leeg.' Individuen worden 'schaduwen,' 'silhouetten' — mechanisch, ononderscheidbaar.
De stad reduceert mensen tot functies: werkers, consumenten, obstakels. 'I don't want to go on being a root in the dark' — de spreker verwerft vegetatieve passiviteit.
Bedelaren, prostituees, gemarginaliseerden verschijnen als de stad's onderdrukte waarheid. Hun aanwezigheid veroordeelt het systeem dat ze produceert.
Herkenning van gedeelde isolatie — 'we are all going to the same place' — kan de kloof overbruggen. Het gedicht eindigt niet met resolutie maar met de mogelijkheid van solidariteit geboren uit wederzijdse getuigenis.
Geschreven in 1935 (Residencia en la tierra), anticipeert het existentiële urbane kritiek terwijl het visceraal poetisch blijft.