Waarom benadrukt een Shakespeare-acteur een deel van een regel meer dan een ander? Engelse poëzie heeft vaste metrumpatronen verborgen in de woorden zelf wanneer ze in een zin of regel poëzie worden gezet. Volgens Universiteit van Pennsylvania Engelse professor Al Filreis zijn er vijf basiritmes met varierende klemtoon: de jaamb, trochee, spondee, anapest en dactyl. Elke ritme-eenheid heet een voet van poëzie en bevat twee of drie beklemtoonde en onbeklemtoonde lettergrepen. Jambische en trocheïsche meter omvatten slechts twee lettergrepen. Spondee, anapest en dactyl hebben elk drie lettergrepen.
Lees de poëzie langzaam hardop, let op waar je stem snel en zacht over lettergrepen heen glijdt en andere lettergrepen benadrukt door ze langer en luidruchter uit te spreken. Bijvoorbeeld in 'To be, or not to be, that is the question', heb je verschillende beklemtoonde lettergrepen – 'be', 'not', 'be', 'that' en 'ques'. Een lettergreep is een deel van het woord dat één klank bevat, niet het hele woord, tenzij er maar één klank in zit.
Tel de lettergrepen en zoek naar een patroon. In het citaat hierboven uit 'Hamlet' vind je 11 lettergrepen. De eerste zes volgen één patroon. De tweede vijf volgen een ander.
Schrijf het patroon boven de woorden op het papier. 'To be, or not to be,' heeft het jambische patroon. De tweede lettergreep is beklemtoond, dus je schrijft een / boven 'be', 'not' en 'be' en een x boven 'to', 'or' en 'to'. De trocheïsche is het andere patroon met slechts twee lettergrepen en het is het tegenovergestelde van het jambische. Dus de eerste lettergreep is beklemtoond en de tweede niet. In 'that is the question' hoor je het dactylische metrum. 'That' en 'ques' is beklemtoond maar 'is', 'the' en de laatste lettergreep zijn niet. Voor dactylisch is de eerste van drie lettergrepen beklemtoond; voor anapestisch is de derde van de drie benadrukt (En de KLANK van een STEM die STIL is); en voor spondee zijn alle drie beklemtoond (BREEK, BREEK, BREEK / Op jou KOUD GRIJZE STENEN).