William Blake's De Tijger (1794) blijft een van de krachtigste verkenningen in de Engelse literatuur van schepping, kwaad en het goddelijke. De incantatoire ritme en feroce beeldvorming confronteren het mysterie van een wereld die zowel schoonheid als vrees bevat.
De Tijger
Tijger! Tijger! brandend helder
In de bossen van de nacht,
Welke onsterfelijke hand of oog
Kon uw vreeslijke symmetrie vormen?
In welke verre diepten of hemelen
Brandde het vuur van uw ogen?
Op welke vleugels durfde hij te stijgen?
Wat de hand durfde het vuur te grijpen?
En wat schouder, en wat kunst,
Kon de pezen van uw hart vouwen?
En toen uw hart begon te kloppen,
Wat vreselijke hand? En wat vreselijke voeten?
Wat de hamer? Wat de ketting?
In welke oven was uw brein gesmeed?
Wat de anker? Wat vreselijke greep
Durfde uw dodelijke schrikken te omvatten?
Toen de sterren hun speerwarpen neerwarpen
En de hemel met hun tranen besproeiden,
Glimlachte Hij Zijn werk te zien?
Maakte Hij die het Lammer maakte, U?
Tijger! Tijger! brandend helder
In de bossen van de nacht,
Welke onsterfelijke hand of oog
Durf uw vreeslijke symmetrie te vormen?
De gedicht's centrale vraag – Maakte Hij die het Lammer maakte, U? – blijft lezers dwalen met het paradijs van een enkele schepper die zowel onschuld als wredeheid vormt.