"The Princess Bride": Een boek voor iedereen, niet alleen jongens of meisjes
William Goldmans The Princess Bride (1973) weigert geslachtsspecifieke categorisering. Het is een avonturenroman die weigert in haar rijtje te blijven — en dat is precies waarom het resonant is over demografische grenzen heen.
Wat erin zit
- Romantiek — Westley en Buttercup's "ware liefde" (getoetst, gescheiden, bewogen).
- Klauwactie — Zwaardgevechten (Inigo vs. Man in Black), reuzen (Fezzik), knaagdieren van ongewone grootte, kliffen, vuursumpel.
- Comedy — Miracle Max, de Albino, Vizzini's "onconceivable!", Goldman's meta-commentaar.
- Fantasie — Magische pillen, zes-vingerige man, piratenlegendes, zoölogische absurditeiten.
- Satire — Van sprookjes, avontuurtropes, vertellen zelf (de "verkorting" frame).
Personages die lijnen overstijgen
- Westley — Boer → piraat → held. Competent, toegewijd, scherpzinnig. Niet "mannelijke wensvervulling" — menselijke wensvervulling.
- Buttercup — Mooi, ja. Ook intelligent, loyaal, overleeft trauma, maakt keuzes.
- Inigo Montoya — Wraakgedreven schermer met de beste regel in cinema: "Hallo. Mijn naam is Inigo Montoya. Je doodde mijn vader. Bereid je voor te sterven."
- Fezzik — Reus met hart, rijmen, vrees, loyaliteit.
Waarom geslachtslabels faal
Goldman schreef het voor zijn dochters (zodat ze een "meisjes-avonturenboek" hadden) maar structureerde het als een "jongensboek" (actie, gevecht, eer). De grap is dat het onderscheid nep is. Kinderen van alle geslachten willen: inzet, humor, gerechtigheid, liefde, wonder. The Princess Bride levert alle vijf.
Lees het voor aan een 10-jarige. Kijk de film met een 70-jarige. Beiden zullen het citeren.