Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Poëzie

Verpersoonlijkingsgedicht over de Zon

De Zon

In het rijk waar de ochtend breekt,
Een gouden bol begint zijn jagd.
De zon, met stralende schittering,
Ontwaakt de wereld met zorg.

Zijn stralen, als vingers van vuur,
Raak de boomtoppen met verlangen.
De bladeren, als grazige dansers zwaaien,
Alsof betoverd door zijn vertoon.

Hij badt de aarde in warmte en licht,
Jaagt de schaduwen van de nacht weg.
De bloemen bloeien, hun kronbladen vouwen open,
In hulde aan de zon's zachte purling.

De vogels zingen hun vrolijke liederen,
Hun melodieën gedragen door de zon's vleugels.
De beken mompelen, hun stromingen levendig,
Reflecterend de zon's speelse duik.

De zon, een hemelse schilder,
Schilder de hemel met kleuren van wonder.
Van karmijn ochtend tot schemering's mengsel,
Het weeft zijn magie, zonder einde.

Maar als de dag tot zijn einde trekt,
De zon, als een moede reiziger, buigt.
Het zakt voorbij de horizontrand,
De wereld achterlatend in een schemering's dim.

Toch blijft zijn nalatenschap achter,
In de kleuren van de zonsondergangs binding.
Een belofte van een nieuwe dag's geboorte,
Terwijl de zon de eeuwige hergeborte verpersoonlijkt.

Poëzie

Related Categories