Langston Hughes' "Harlem" (1951) gebruikt een verwoestende reeks vergelijkingen om het lot van een uitgestelde droom te verkennen—specifiek, de droom van rassengerechtigheid uitgesteld. Hier zijn de vijf vergelijkingen, oplopend van passieve verval tot gewelddadige barsting:
Let op: De laatste regel—"Of explodeert het?"—is een metafoor (directe gelijkstelling), geen vergelijking (geen "als/zoals"). De zes beelden van het gedicht (vijf vergelijkingen + één metafoor) traceren een boog van langzame rotting tot plotselontploffing, de maatschappelijke gevolgen van uitgestelde rassengerechtigheid weerspiegeld. Hughes begreep: een uitgestelde verdwijnt niet gewoon—het transformeert.