Het definitieve lofgedicht. De geliefde overtreft zomers kortstondigheid en hitte. **Vers verleent immortaliteit:** "So long as men can breathe or eyes can see, / So long lives this, and this gives life to thee."
Van zelfhaat ("vloek mijn lot") tot transcendence. De "leeuwerik bij dageraad opstijgend" metafoor verschuift de spreker van "morren aarde" naar "hemels poort" via de **herinnering aan de geliefdes liefde**. "For thy sweet love remembered such wealth brings / That then I scorn to change my state with kings."
De definitie van ideale liefde. **Niet** gewijzigd door verandering, tijd of omstandigheden. Een "eeuwige merksteen" (ster/navigatie), overwinnend "de rand van het oordeel." De sluitende couplet zet de dichters hele reputatie: **"If this be error and upon me proved, / I never writ, nor no man ever loved."**