Shakespeares Sonnet 29 traceert een van de literatuur meest dramatische emotionele kehrt.
De spreker voelt verlaten door fortuin, samenleving, en zichzelf. "Deaf heaven" negeert zijn "bootless cries." Hij vloekt zijn toestand, jaloers op andermans "art," "scope," en "friends." Hij "bijna veracht" zichzelf.
De herinnering aan de geliefde tillt hem "like to the lark at break of day arising / From sullen earth." Hij zingt bij heavens poort. De conclusie is ontroerend: "For thy sweet love remembered such wealth brings / That then I scorn to change my state with kings."
De shift is niet extern — geen verandering in omstandigheden. Het is een vrijwillige mentale draai: "Haply I think on thee." Agency binnen wanhoop. Het gedicht argueert dat interne herkadering extern ellende kan omverwerpen.