De regels "Then weak is the man the strength not to resist / To make weak flesh and blood his will's strong crest..." worden gesproken door Pater Laurence in Act 2, Scene 3 (niet Act 1, Scene 3).
Hij reflecteert op menselijke gebrekkigheid en de kracht van schoonheid terwijl hij kruiden plukt—zijn "baleful weeds and precious-juiced flowers." De toespraak vestigt zijn filosofische aard: hij ziet het dubbele potentieel in alle dingen (geneesmiddel/gif, deugde/laster), voorspellend zijn rol in de lot van de liefhebbers. De kruiden worden een metafoor voor menselijke natuur: genade en ruwe wil die samen bestaan.