Sappho (ca. 630 v.Chr., Lesbos) schetst liefde als een goddelijke, allesverzadigende kracht in dit gedicht. De aanwezigheid van de geliefde maakt de spreker godgelijk in schoonheid, wat fysieke instorting triggert:
Fragment:
"Hij lijkt mij gelijk aan de goden... / want dat heeft mijn geest weggeslagen... / mijn stem hakt, / mijn tong is verbroken, / een subtiel vuur loopt onder mijn huid... / en ik beve heel... / en ik ben meer levendeloos dan gras... / en een beetje ontbreekt me om te sterven."
Liefde overweldigt zintuigen en lichaam – een transformatieve, bijna-fatale ontmoeting met het goddelijke.