Het gedicht is "De Haast Is Te Groot" van William Stafford. De openingregels zijn:
Elk Ding Dat Ik Doet Haast
Zo Kan Ik Iets Anders BeginnenEr is een kunst van dit leven die
in het midden gemaakt moet worden. Wanneer alle
details scherp moeten zijn op het eerste moment.Geen vervaagde randen aan ons werk -
of zelfs maar een inkling
van een vervaagde rand: alle delen samen
een vorm makend die we kunnen hanteren
alsof het echt toebehoorde aan iemand die
recht terug kon kijken waar ze altijd geweten had
dat het echt uit hun handen kwam. Al ons werk
lijkt op een of andere manier te draaien
op de as tussen een wens om door te gaan
en een andere om nu te stoppen en te weten wat we misschien hebben.Zo kan het tijd kosten zelfs om op de juiste manier te haasten. Dat mag
wel het eerste grote mysterie zijn aan het hart: of er, inderdaad,
zo'n haasten kan zijn om van haasten te blijven en lang te leven
allemaal tegelijk met kunstzinnigheid die
de hele weg kent. In elk geval heeft een persoon
slechts één groot leven om te creëren - en om anderen
zo creatief te laten zijn als wij waren: dit leven - in dit enige en eenmaal geleefde uur.
Het gedicht verkent de spanning tussen haastige productiviteit en de behoefte aan bewuste aanwezigheid, suggereerend dat zelfs haasten kunstzinnigheid vereist om de rijkdom van het leven niet te verliezen.