In een wereld van kleuren en oneindige vlucht,
Waar liefde en schoonheid verweven zijn,
En natuur's fluisteringen de nacht vullen,
Neemt een droom de vlucht, een hoop goddelijk.
Onder het doek van de diepe blauwe lucht,
Waar sterren ontbranden met briljante gloed,
Neemt liefde haar plaats, voor altijd bij,
In deze symphonie, stromen emoties.
Door bergen hoog, en dalen groen,
Waar rivieren dansen met gracieuze gemak,
Het wezen van schoonheid kan gezien worden,
In elk bloemblad dat natuur ziet.
In de fluisteringen van de zachte bladeren,
En vogelzangen die de lucht vullen,
Vindt hoop zijn vleugels, en de hemel ademt,
Een symphonie die wanhoop verdrijft.
En terwijl we dromen met ogen vol licht,
Zoeken we de weg, de roep van het lot,
Moge liefde en schoonheid's bakens helder,
Ons leiden naar een toekomst die alles duurt.