In een melodieuze toon
In de donkerste nachten, wanneer schaduwen kruipen,
Te midden van de stormonbuigzame zoem,
Een bacon schijnt, een leidend licht,
Een zacht gefluister, hoop neemt de vlucht.
Uit diepe diepten, waar wanhoop probeert,
Hoop stijgt op, zware lucht tillend,
Een lied van troost, een zachte genade,
Omhelzende harten, in elke verborgen ruimte.
Als morgen dauw op bloemblaadjes ligt,
Helpt hoops aanwezigheid genezen, wast pijn weg,
In moeilijke tijden staat het vast,
Een ware kompas, in onzekere landen.
In jeugdige dromen, ambitieus vlucht,
Hoop ontbrandt passie's brandende kracht,
Een getrouwe vriend, aan onze zijde,
Door diepe dalen, zal het onze gids zijn.
Als moede zielen beginnen te vervagen,
Zingen hoops fluisteringen zachtjes,
Herinnerend ons aan kracht binnenin,
Om te rijzen uit de as, te beginnen.
In tijden van verlies, in momenten nooddruftend,
Hoop ontsteekt vlammen, vernieuwt verlangen,
Het herstelt het gebroken, gescheurde stukken,
Een veerkrachtige kracht, voor eeuwig gezworen.
Laat ons dus vasthouden, hand in hand,
In eenheid zullen we het zand oversteken,
Want hoop duurt, het zal blijven,
Een onwrikbare licht, een eindeloze vlam.
In een van harte toon
In de symfonie van het levens zoete lied,
Mog hoop voor altijd krachtig blijven,
Een leidende ster, onze harten te bewaren,
In elke stap, in dromen die we zoeken.