In het gedicht "Georgia" ontmoet de spreker niemand in Central Park. In plaats daarvan ontvouwt het gedicht als een reeks reflecties en herinneringen getriggerd door het geluid van een vrouwelijke stem. Er is geen fysieke interactie of ontmoeting met een specifiek individu; het hele stuk speelt zich af in het interne landschap van de spreker, waar stem een katalysator wordt voor veriezenis in plaats van een voorspel tot dialoog.