JIM
Door Gwendolyn BrooksMoe blues
Kruipend door de vloer op,
Kruipend door de hitte op.
Blues kruipend op
Door mijn raam;
Schreiend dat een man
moord is,
Of dat een vrouw
alleen gelaten is,
Of dat kinderen
honger hebben,
Of dat—Ik voel mijn ziel groeien
Dun,
Luisterend naar dat blauwe
Ding.Ik heb warmte nodig.
Ik zal bouwen
Een heel klein vuur.
Ik zal ruiken
De kruipende rook.
Ik zal horen
De kruipende vlammen
Zeggen tegen de huilende blokken:
"Wees warm."
Brooks transformeert de blues van muzikaal genre in een fysieke aanwezigheid – kruipend door vloer, hitte, raam. Het brengt nieuws van geweld, verlatenheid, honger. De spreker's ziel wordt "dun" onder deze aanval. Het antwoord is niet groot: een "heel klein vuur," de vlammen fluisteren tegen "huilende blokken." In minimale gebaren voert het gedicht verzet uit tegen een wereld die lijding uitschreeuwt. Het vuur overwint de blues niet; het beantwoordt ze met warmte, hoe klein ook.