Claude McKay's 1922 sonnet "On Broadway" is een meesterklasse in de volta—de plotselinge gedachtewending. In veertien regels ontmantelt de Jamaikaanse, in Harlem Renaissance geboren dichter de gloedvolle belofte van de avenhuizen, en blootlegt de rasselijke apartheidsstaat die onder de neon pulseren.
Broadway is een "koningin," een "sirene," blast "elektrische passie" uit "tempels van genot." De spreker wordt verleid: "Ik, ook, zou de wijn van waanzin drinken." De beelden zijn sensorisch, overweldigend, inclusief.
De muziek stopt. Het blik verschuift van de marquee naar de straat.
Ik zie de armen, de moede, de bedroefden,
De zwarten en blanken, de rijken, de vrolijken—
Maar niet de zwarten en blanken samen.
Een kleurgordijn scheidt de twee:
De zwarte man's vreugde is niet de witte man's vreugde.
McKay munt "kleurgordijn" decennia voor Churchill's "IJzeren Gordijn," en vangt perfect de segregatie van 1920s New York. Zwarte artiesten (Ethel Waters, Florence Mills) speelden op Broadway maar keken uit naar gesegregeerde hotels, vakbonden en zaaltjes. Het Cotton Club in Harlem presenteerde zwart talent voor wit publiek alleen. Het gedicht houdt de avenue's aantrekkingskracht en uitsluiting in een enkele, gespannen visie.
De Petrarchaanse sonnet (ABBAABBA CDECDE)—een traditionele Europese vorm—wordt een vat voor een radicale rassistische kritiek. De strikte structuur bevat de explosie van de volta, spiegelt de inperking van zwart leven binnen witte ruimtes. McKay bewijst dat de "elektrische passie" van Broadway een onvolledig circuit is, verbroken door de kleurgrens.