Het gedicht "The Cat" (soms getiteld "Magic Cat") schetst Felix, een kat permanent gehandicapt na een mislukte sprong uit een boom. De toon is overwegend droevig: zijn "permanente frons," "drie, dreige ogen," en de verteller's machteloze wens om hem te troosten creëren een portret van chronische, onherstelbare pijn.
Maar het einde draait. De verteller zint een "gelukkige kat" nog steeds in Felix wonen, "wachting om geliefd te worden." Deze sluitende beeld herframeert het gedicht: de droefenis is echt, maar het is niet het hele verhaal. Veerkracht persisteert onder het oppervlak; compassie kan het ontgrendelen.
De kracht van het gedicht ligt in zijn weigering te kiezen tussen droefenis en hoop. Het erkent de wond terwijl het op de mogelijkheid van genezing insisteert—een klein, stil manifest voor zachtheid tegenover de beschadigden, ofwel kat of mens.