Sara Van Alstyne Allens gedicht viert de surfer's eenheid met de oceaan – een overgave aan de golfs kracht, ritme en gevaar. De rijder vindt bevrijding, zelfuitdrukking en transcendensie in harmoniseren met natuur's rauwe kracht.
Het is een metafoor voor angstloos passie najagen: het zelf oplossend in iets groters, wilder, levendigs.