John Keats's To Autumn (1819) wordt breed beschouwd als een van de meest perfecte korte gedichten in het Engels. In drie elfregelige strofen personifiekeert Keats de herfst als een medeplotter met de rijpende zon, een graanplukker rustend in een graanschuur, en een oogstenaar kijkend naar de laatste ciderpers die uitstort.
De beeldvorming van het gedicht beweegt van overvloed – "vruchtbaarheid," "zwel de kauw," "plomp de hazelnotenschillen" – naar een zacht, melancolische acceptatie van afname: "de zacht-stervende dag," "roze gloed" van stoppelvlaktes, de "klagende koor" van muggen. Anspielingen op Griekse mythologie (de "cyder-press" echoend Dionysische ritussen) verdiepen het gevoel van cyclisch ritueel.
Uiteindelijk omarmt To Autumn de vergankelijke aard van schoonheid. Het treurt niet de voorbijgang van lente of zomer; in plaats daarvan vindt het een "zachte vruchtbaarheid" in het seizoen van verval, bevestigend dat sterfelijkheid zelf deel is van natuur's glorie.