Hoewel Emily Dickinson's genie uniek was, was de meest formatieve externe invloed haar vader, Edward Dickinson (1803–1874) — een stervere, autoritaire Amherst-advocaat, treasurer van Amherst College, en eenmalig VS-Congreslid.
Zijn dominantie vormde het huishoudens emotionele klimaat: rigide, intellectueel eisend, emotioneel gereserveerd. Emily's recluse intensiteit, haar bezetting met macht, autoriteit en het interieure leven, en haar poëtische compressie — allen dragen zijn afdruk. Paradoxaal genoeg gaf zijn publieke prominentie haar toegang tot boeken, tijdschriften en intellectueel discours zeldzaam voor vrouwen van haar tijd.
Edward Dickinson was geen warme vader, maar hij was een machtige. Emily's poëzie — privé gecirculeerd, postuum gepubliceerd — kan gelezen worden als een levenslange dialoog met zijn autoriteit: het bevragen, het ondermijnen, en uiteindelijk het transcenderen.
Andere invloeden (Susan Gilbert Dickinson, Thomas Wentworth Higginson, de Brontës, Shakespeare, de Bijbel) waren significant — maar de vader was de eerste en diepste.