Emily Dickinson's poëzie wordt gekenmerkt door kortheid, gebruik van scheefrijm, onconventionele leestekens (vooral streepjes), en diepgaande verkenning van thema's als dood, immortaliteit, natuur en het innerlijke zelf. In tegenspraak met de claim dat het "geen muzikale kwaliteit" heeft, bezit haar vers een eigen ritmische en lyrique cadans die bijdraagt aan de unieke kracht.