In Sonnet 18 ("Shall I compare thee to a summer's day?") is de frase "oog van de hemel" een directe metafoor voor de zon. Shakespeare gebruikt deze poëtische omweg om het platte woord "zon" te vermijden, de hemellichaam verheffend tot een waakzame, goddelijke aanwezigheid.
De regel luidt: "Soms te heet schijnt het oog van de hemel." Hier is de intensiteit van de zon een gebrek in de zomerse dag — het kan te hard, te vluchtig, of bedekt door wolken zijn. In tegenstelling daarmee zal de geliefde "ewige zomer" niet vervagen. De metafoor dient het centrale argument van het sonnet: natuurlijke schoonheid is imperfect en vergankelijk, maar de vers van het gedicht kan een meer perfecte, getemperde schoonheid immortaliseren.
De keuze voor "oog" suggereert visie, bewustzijn en toezicht. De hemel waakt; de zon ziet alles. Toch is zelfs dit alziende oog onderhevig aan excess ("te heet") en verduistering ("vaak is zijn gouden teint vervaagd"). De geliefde, bewaard in poëzie, ontkomt aan de cyclus van verval die zelfs de hemelen regeert.