Wanneer Shakespeare iemand een "eyesore" noemt, gaat het niet alleen om hun modezin. In vroegmodern Engels droeg het woord een krachtige dubbele lading: visueel offensief en moreel afstotelijk. Het is een term die esthetische walging fuseert met ethisch oordeel.
Het woord "eyesore" (eye + sore) betekent letterlijk "een wond op het oog" — iets dat de visuele waarneming pijn doet. In Shakespeare's tijd koppelde de humoraaltheorie fysiek gezicht aan morele perceptie; een "eyesore" was een vlek op de maatschappelijke lichaam. Vandaag de dag overleeft de term voornamelijk in de esthetische zin (een verlate gebouw, een schreeuwend reclamebord), maar de morele undertone blijft hangen wanneer we corruptie, hypocrisie of gehaat wetgeving als een "eyesore" beschrijven.
Shakespeare's gebruik herinnert ons dat in zijn wereld om gezien te worden is om geoordeeld te worden, en de blik is nooit neutraal. Een "eyesore" is niet alleen onaangenaam om te zien; het is een verstoring van de natuurlijke, door God gegeven orde.