Ingesmeed op de steenplaat die William Shakespeare's graf bedekt in de Holy Trinity Church, Stratford-upon-Avon, staat een vers dat algemeen wordt toegeschreven aan de toneelschrijver zelf – een laatste, gerijmde waarschuwing aan de nagelatenheid:
Goede vriend, om Jezus' wil weerhouden,
Om het stof hier ingesloten op te graven.
Gezegend de man die deze stenen spaart,
En vervloekt degene die mijn beenderen verplaatst.
In de 17e eeuw was grafroof gangbaar – lichamen verkocht aan anatomisten, beenderen verstrooid voor reliekten of bouw. Shakespeare, altijd de dramatist, schreef zijn eigen epitaf als een vloekgedicht, roepende goddelijke sanction ('om Jezus' wil') en bovennatuurlijk gevolg ('vervloekt zij hij').
Zijn beenderen blijven ongeschonden. In 2016 bevestigde ground-penetrating radar de integriteit van het graf – hoewel de schedel mogelijk ontbreekt (mogelijk verwijderd in 1794). De vers blijft het ultieme 'Niet Storen'-teken, geschreven door de meester van de taal voor zijn eigen laatste afgang.