In Shakespeare's Romeo and Juliet ziet Juliet geen geest voordat ze de pater's drank nuttigt (4.3). Wat ze ervaart is een hallucinatie geboren uit angst, geen supernatuurlijke verschijning.
Alleen in haar kamer, spreekt Juliet een monoloog uit die escerende angst uitdrukt:
Ze roept "Stay, Tybalt, stay!" — de visie adresserend — maar het verdwijnt. Ze drinkt dan: "Romeo, I come! This do I drink to thee." Geen geest verschijnt objectief. Het moment dramatiseert haar psychologische isolatie: ze staart de dood in het oog bewapend alleen met liefde en wanhoop.