Tunisische poëzie biedt een rijke tapijt van landschap, geschiedenis en identiteit. Hier zijn drie bekende werken in Engelse vertaling.
In het dal van de dorstige, op de helling van de kaale heuvel
Staat een gewonde olijfboom, tranen van wanhoop zachtend.
Zijne takken, eens beladen met vrucht, hangen nu limp en kaal,
En zijn wortels zijn blootgesteld aan de zon en de lucht.De wind jammer door zijn bladeren, en de vliegen vliegen weg,
En de boom staat alleen in zijn smart en pijn.
Maar nog steeds staat het, de elementen trotserend,
Een symbool van moed en hoop in een land van wanhoop.
Echebbi, een reus van de moderne Tunisische literatuur, gebruikt de olijfboom – eeuwenoud symbool van het land – als metafoor voor een natie die onderdrukking ondergaat maar weigert te vallen.
In het land van zon-doorweken stranden,
Waar de Middellandse Zee brult,Groet een bloem van zeldzame lust,
Jasmin van Tunesië, zuiver en wit.Zijne blaadjes zacht, zijn geur zoet,
Een symbool van liefde, een volmaakte vreugde,
In elke tuin vindt het zijn plaats,
Toevoegend gratie en schoonheid aan de ruimte.
Douagi, een pionier van het Tunisische korte verhaal, biedt een lyrische viering van de nationale bloem, Jasmin, wevend sensorische schoonheid met culturele trots.
O Tunesië, mijn land, land van mijn geboorte,
Ik hou van je met al mijn hart en al mijn ziel.
Jouw zon-gekuste stranden en jouw azuur wateren,
Jouw vruchtbare velden en jouw majestueuze bergen,
Jouw trotse geschiedenis en jouw levendige cultuur,
Al deze maken me trots om Tunesiaans te zijn.Van de woestijnen van het zuiden tot de kusten van het noorden,
Van de drukke steden tot de rustige dorpjes,
Ben je een land van diversiteit en schoonheid,
Een land van gastvrijheid en vriendschap.Ik bid dat je altijd vrij en onafhankelijk zult blijven,
Een licht van hoop en vooruitgang in de Arabische wereld.
Moge je altijd in vrede zijn en mogen jouw mensen bloeien,
O Tunesië, mijn land, mijn geliefde thuis.
Khraief levert een zweepende, patriotische ode die de geografie van het land afbeeldt op het hart van de spreker, kulminerend in een gebed voor soevereiniteit en vrede.