Edwin Muirs Castle is een meesterlijke meditatie over de spanning tussen monumentale architectuur en het vergankelijke menselijk bestaan. Geschreven in vrije verzen met ongelijke regellengtes en zonder vast rijmschema, spiegelt de vorm van het gedicht zijn onderwerp weer: duurzame structuur versus organische stroom.
Levendige, sensorische beelden; alliteratie, assonantie en konsonantie creëren een muzikaliteit die de wind en de zee doet horen. De vier ongelijke strofen gaan over van de setting naar de geschiedenis, de vervalling en de menselijke vergankelijkheid.
Reflecterend, melankolisch, met een vleugje ontzag. Muir treurt niet om de ruïne van het kasteel – hij eer zijn uithoudingsvermogen en erkent tegelijkertijd onze onvermogen om het te delen.
Castle blijft een touchetoon voor gedichten over ruïnes, tijd en de menselijke wens een sporen na te laten in een wereld die alle sporen wist.