Walt Whitmans iconische elegie "O Captain! My Captain!" (1865) is gebouwd op een voortgezette uitgebreide metafoor die de moord op Abraham Lincoln afbeeldt op de terugkeer van een victorieux schip. Het gedicht transformeert nationale rouw in een nautische allegorie, het abstracte tastbaar makend.
Het gedicht opent met het einde van de reis: "Onze vreselijke reis is voorbij." Het schip is veilig: "Het schip ligt veilig geankerd." De kusten barsten in vieren: "Jubel, o kusten, en luid, o bellen!" Toch blijft de spreker op het dek, geconfronteerd met de centrale tragedie: "Mijn kapitein ligt gevallen, koud en dood." De juxtapositie van publieke jubel en private verwoesting geeft het gedicht zijn blijvende emotionele kracht.
Door het presidentschap te framelen als een gevaarlijke zeereis, vangt Whitman de collectieve angst van de oorlogsjaren. De metafoor laat de natie een vaderfiguur rouwen terwijl de overwinning die hij won wordt erkend. Het is een meesterles in hoe een uitgebreide metafoor het gewicht van geschiedenis kan dragen.