In rijen waar rozen bloeien,
Hun geur vult de lucht.
Een, in karmozijn gehuld,
De andere draagt zachte, roze blaadjes.
Hun schoonheid kent geen grens,
In levendige kleuren dansen zij,
Blaadjes zwaaien en walzen zacht,
Een tijdloze, gratieuze tovenares.
Hun doornen beschermen hun gratie,
Een waarschuwing gefluisterd laag,
Toch genieten bijen van hun zoete omhelzing,
Een symfonie die de natuur schenkt.
Karmozijnroos, stout en groot,
Roze roos, delicaat en licht,
Samen weven ze een toverende draad,
Een tapijt bevallig aan het gezicht.
Geen behoefte aan "als" of "zoals" om te vergelijken,
Hun schoonheid staat apart,
In de tapijt van de natuur, hun charmes verklaren,
Een meesterwerk werkelijk prachtig.