Geschreven ~1610–1611, nabij Shakespeare's pensioen. Prospero – een magus die zijn kunst opoffert, vijanden vergeeft, het publiek direct aanspreekt – spiegelt Shakespeare die over zijn eigen nalatenschap en vertrek van het toneel nadenkt.
Prospero controleert het eiland absoluut. Zijn keuze voor genade boven wraak (staf breken, boek verdrinken) onderzoekt autoriteit's morele dimensie: macht's hoogste gebruik is loslaten.
Koning Jakob I (1603 intrede) zag zichzelf als geleerde koning, geobsedeerd met hekserij (Daemonologie). Sommen lezen Prospero als geïdealiseerde Jakob: gerechtigde heerser hersteld, orde hersteld, magie onderworpen aan wet.
Mengt tragedie, komedie, pastorale, masque, spectacle. De masque van Ceres/Iris/Juno (Act 4) is een show-in-show die huwelijk en vruchtbaarheid viert – hofvermaak gevouwen in drama.
Prospero's finale toespraak: "Now my charms are all o'erthrown / And what strength I have's mine own... As you from crimes would pardoned be, / Let your indulgence set me free."
Aangesproken aan het publiek. De acteur die Prospero speelt spreekt als Shakespeare. Het theater leegt. De magie eindigt.