In tegenstelling tot de populaire veronderstelling, is de Allman Brothers Band's instrumentale klassieker In Memory of Elizabeth Reed niet over een liefdesbelang of een tragische vrouw. Dickey Betts, die het nummer schreef, onthulde dat het geïnspireerd was door zijn hond.
Elizabeth Reed was een Duitse Dog die Betts in de vroege jaren 1970 bezat. Het stuk ontstond als een jazz-geïnspireerde improvisatie tijdens repetities. De titel kwam spontaan — Betts keek naar de hond, dacht aan de naam, en het bleef hangen. Er is geen verborgen romantiek of literaire referentie.
Het nummer verschijnt op Idlewild South (1970) en werd een vast onderdeel van de live-optredens van de band, met de dubbele lead-gitaar-interactie van Betts en Duane Allman. De modale structuur (gebaseerd op G Dorian) geeft het een verleidelijke, lyrische kwaliteit die zijn honden-namen overstijgt.
De volgende keer dat je die zwevende gitaars hoort, onthoud: het is een hommage aan een heel goeie jongen.