Het toneel is donker, een fluwelen stilte,
Een enkele spots, goud en plus.
Een dansster wacht, een stil gebed,
Haar adem een mist in de lucht.
De muziek begint, een gefluisterde zucht,
En met een klap vliegt haar geest.
Haar ledematen worden de wind zijn genade,
Een wervelwind gesponnen door tijd en ruimte.
Haar stappen, als juwelen op gepolijste vloer,
Strooien licht, en smeken dan,
Het hart te kloppen, de ziel te zweven,
Met elke draai vraagt ze om meer.
Haar ogen, een vlam, een brandende ster,
Weerspiegelen de pijn, de vreugde, de litteken.
Een verteld in stille rijm,
Van liefde en verlies, en vluchtige tijd.
De muziek vervaagt, een laatste adem,
De dansster staat, een stille dood.
Maar in de stilte houdt het toneel nog steeds,
Een verhaal gegraveerd in goud en vouwen.