Halligans "After" verkent rouw door de metafoor van een verwoestende storm. Sterke punten zijn levendige beelden ('tidal wave of sorrow', 'teeth that bite') en de herhalende refrain 'after the storm', die een cyclische, onontkoombare ritme creëert die aanhoudende rouw weerspiegelt. Vermensing versterkt de emotionele impact.
Sommige lezers kunnen de uitgebreide metafoor doordacht vinden, en het gedicht zou dieper kunnen gaan in specifieke herinnerheden gebonden aan de verlies. Algemeen een goed gevormde, ontroerende weergave van de onstuimige aard van rouw.