"Eindeloze Liefde" (uit De Tuinman, Gedicht 54 / Lied 54) is een lyrisch gedicht, geen narratief met een enkele morele les. De thema's zijn:
"Ik heb je liefgehad in talloze vormen, talloze levens... Dezelfde liefde die de roos doet bloeien... danst in de lente." Liefde is een kosmische constante, herhalend zich door natuur en reïncarnatie.
Individuele levens ("dit kleine leven") zijn kort, maar de stroom van liefde verbindt ze allemaal. "Het is hetzelfde leven dat de oceaanwiegel van geboorte en dood bezweit."
De spreker's liefde is onbezitend, universeel – niet bezittend. Het spiegelt Bhakti (devotionele overgave). "Mijn hart heeft je voeten geraakt... in leven na leven."
Liefde en geliefde zijn één stroom. Scheiding is illusie. "Dezelfde levensstroom die door mijn aderen vloeit dag en nacht vloeit door de wereld."
Liefde is geen transactie of emotie, maar de fundamentele bindende stof van het bestaan – eindeloos, onpersoonlijk, goddelijk.